بالا بالا بالاتر، بالاتر از ستاره‌ها!

براساس گفته‌های رئیس اندیشکده حکمرانی هوشمند 54 فرودگاه فعال در کشور وجود دارند که خدمات خود را با تعرفه دولتی و بسیار پایین‌تر از نرخ جهانی به شرکت‌های هوایی داخلی ارائه می‌کنند. علاوه‌بر این با یارانه سوختی که دولت می‌دهد، این شرکت‌ها عملا فقط ۲ درصد هزینه سوخت را پرداخت می‌کنند. سوالی که در این بین پیش‌می‌آید، این است که بر چه مبنایی انجمن شرکت‌های هواپیمایی نرخ مصوب هر بلیت را بر پایه دلار تعیین کرده است؟

با وجود اینکه پیش از این نیز وزارت راه‌وشهرسازی نظارت اصولی و صحیحی بر قیمت بلیت‌های هواپیما نداشته اما آزادسازی قیمت بلیت هواپیما و تعیین براساس عرضه و تقاضا، تا اینجای کار به نفع شرکت‌های هواپیمایی بوده؛ چراکه عرضه بلیت به دست شرکت‌های هواپیمایی است و این امکان وجود دارد عرضه به شکلی تنظیم شود که سود شرکت‌های هواپیمایی بیش از حد معمول باشد، بنابراین با توجه به اینکه دبیر انجمن‌ شرکت‌های هواپیمایی نیز به این اشاره کرده که اگر عرضه به تعادل برسد، قیمت‌ها هم کاهشی است. اکنون اما می‌بینیم که روند عرضه بلیت هم غیرشفاف است و در اغلب خطوط هوایی کشور، هواپیمایی‌های محدودی فعالند. به تعبیر ساده‌تر یعنی بلیت همیشه در دسترس نیست، لذا چگونه قرار است با افزایش عرضه، قیمت‌ها تنظیم شود؟